قلّاده عشق

 

دمبدم از یاد تو آهم جهد از کوره دل                             باز خرسندم که در یاد توام این است حاصل

گرنه اصحاب کمون را رأی صادق هست و صائب          پس چرا اتش دمادم میجهد از آب و از گل

کیستی جانا که ما را اینچنین آواره کردی                      من کیم تا در رهت محمل کشم منزل به منزل

نیست صیادی چو عشق چیره دست تو نگارا                  در کمین هر که افتد در کمندش کرد بسمل

سهل می پنداشتم پیمودن را وصالت                            بس کتلهایی که در پیش آمده و شد کار مشکل

این من و این دیدگان اشکبار و این دل من                    آن تو لطف و فضل و آن سخا و جود کامل

گردن من زینت قلّاده عشق تو دارد                             من سگ کوی توام از گردنم قلّاده مگسل         

نجم تو از شمس ذات پاک تو دارد فروغی                    در مسیر احتراق است و بدان گردانش نائل

 

دیوان حضرت علامه حسن ژاده آملی – غزل قلّاده عشق

 

 

به حقیقت برسیدیم ولی از راه مجاز            

                                             وه چه راهی که بسی سخت و بسی دور و دراز

 

تو خود بر گو م حسن گوید چه کس را             نشان خانه و جانانه ام ده

 

شراب عشق

 

رباید دلبر از تو دل ولی آهسته آهسته              مراد تو شود حاصل ولی آهسته آهسته

سخن دارم ز استادم نخواهد رفت از یادم           که گفتا حل شود مشکل ولی آهسته آهسته

تحمل کن که سنگ بی بهایی در دل کوهی        شود لعل بسی قابل ولی آهسته آهسته

مزن از ناامیدی دم که آنطفل دبستانی               شود دانشور کامل ولی آهسته آهسته

نبور دانش و تقوی شود گمگشتگانی را            به حق آوردن از باطل ولی آهسته آهسته

همای عشق ما را بُرده با خود در بر دلبر         ازین منزل بآن منزل ولی آهسته آهسته

که باید ناخدا کشتی در امواج دریا را               کشاند جانب ساحل ولی آهسته آهسته

بدامن دامن دُر ثمین دیدگانم شد                       سرشک رحمتش نازل ولی آهسته آهسته

سحرگاهی دل آگاهی چه مینالید از حسرت        که آه از عمر بیحاصل ولی آهسته آهسته

حضورش قوت سبحان نطقم را ربود از من      شده سبحان من با قل ولی آهسته آهسته

شراب عشق را بنگر که هر خلوت نشینی را     کند رسوای هر محفل ولی آهسته آهسته

خرامان بگذرد از خطّه ایران غزلهایم              بهند و سند کشد محمل ولی آهسته آهسته

بلطف پیر میخانه (م)حسن بگرفت پیمانه              بامیدش شده نائل ولی آهسته آهسته

 

دیوان حضرت علامه حسن زاده آملی - غزل شراب عشق

 

الهی به حق خودت دعای خسته دلان را مستجاب کن

 

درد هجـــــــــــر

 

ای درون دلم تو را خانه                       ایکه جان منی و جانانه

آشنایی چو تو مرا در بر                      وای من بودم از تو بیگانه

 

دلی و دلبری و دلداری                         تویی تو بجز تو افسانه

 

واله دلگشای روی توام                        همچو دیوانگان فرزانه

جان شیرین و اشک شورم را                شورش و جوششی است مستانه

سر نهادم به آستانه تو                          می خروشم بسان دیوانه

عطش من نمیشود آرام                         از خـُُم سبو و پیمانه

هفت دریا بکام آتش عشق                     قطره شبنمی بدروانه

چون نبالم به خود که صنع توام              گوهری شب چراغ یکدانه

چون ننالم ز خود که افتادم                     در سیه چال طبع ویرانه

م حسن از درد هجـــــر می نالد               آنچنان که ستون حنانه

 

دیوان حضرت علامه حسن زاده آملی  - غزل درد هجـــــــــــر

پیک فرّخ فام

 

باز پیک روضه رضوان عشق                     خواند ما را جانب سلطان عشق

کای همایون طایر عرش آشیان                      وقت آن شد تا شوی مهمان عشق

مرحبا ای پیک فرخ فام دوست                      ای یگانه محرم دیوان عشق

گرچه مهمانی است در آغاز کار                    عاقبت باید شدن قربان عشق

 

درد ما را عشق درمان است و بس                  بعد از این دست من و دامان عشق

 

عشق را بنگر که این خورشید و ماه                شمع عشّاقند در ایوان عشق

ایخوش آن شوریده دل باخته                          از صفا شد بنده فرمان عشق

از سر اخلاص از خود آبرون                       تا ببینی فسحت میدان عشق

عشق داند وصف عشق و عاشقی                   گر م حسن گوید بود از آن عشق

 

دیوان حضرت علامه حسن زاده آملی _ غزل پیک فرّخ فام

شهر عشق

 

ز بختم طالع فیروز دارم                    که جان پاک عشق اندوز دارم

بشهر عشق رسم عاشقی را                ز استاد ادب آموز دارم

بحمدالله که مشکوه صدرم                  یکی مصباح صد افروز دارم

نُبی از بای او تا سینش رمز است        رموزی من از این مرموز دارم

 

چو سرّ من به سرّش آشنا شد              چه حرف از اجوف و مهموز دارم

 

مترسانم از آتش ای بهشتی                 که من خود آه آتش سوز دارم

نه امیدی به سعدین و عطارد              نه بیمی از سکّز یلدوز دارم

ترا سالی بیک روز است نوروز         به هر آنی دو تا نوروز دارم

م حسن هستم که در کوی ولایت          یگانه رتبت دریوز دارم

 

دیوان حضرت علامه حسن زاده آملی – غزل شهر عشق

 

انس دلها

 

به بسم الله الرحمن الرحیم است                    دلی با دل حمیم است و صمیم است

غرض ای همدل پاکیزه خویم                     که اینک با تو باشد گفتگویم

چو دلها را خدا از گل سرشته است              بدلها مهر یکدیگر نوشته است

 

دلت را با دل من آشنا کرد                         نه تو کردی نه من کردم خدا کرد

 

درون سینه ام در هیچ حالی                        نبینم باشد از مهر تو خالی

دل از دوران نزدیکش ببالد                        ز نزدیکان دور خود بنالد

چو روح ما بود نور مجرد                         درین ظرف زمان نبود مقید

ندای پیک دوست

 

با رخ نیکوی تو افسانه ای خورشید و ماه            با قد و دلجوی تو سر و و صنوبر را چه راه

دیده سرمست جمالت گشت و دل مات جلال         حیرت اندر حیرت آمد کان چه وجه و کاین چه جاه

در فراقم نیستم گرد در وصالم پس چرا               میگذارم همچو شمع و مینوازم ساز آه

پیر دانای من آن نیکو نهاد پاک بین                    گفت روزی نکته نغز بمن در صبحگاه

یا برو معشوق دیگر گیر با این بندگیت                یا بیا توبه کن زین رسم و آئین تباه

گام اول در ره جانانه باشد ای پسر                   ترک خودکامی و آنگه ترک کل ماسواه

هیچ دانی دم به دم آید ندای پیک دوست              نا امیدی ره ندارد هیچ در این بارگاه

من نه از خود ره ببردم تا بسر حد قدم               بلکه از سرتا قدم بودی همه لطف اله

یک صباحی با طهارت آی و اندر کوی دوست    هر چه میپرسی بپرس و هرچه میخواهی بخواه

در ره معشوق باید کوه بودن در ثبات               نی که هر بادی ببازی گیردت چون برگ و کاه

نجم دارد پرتوی از مهر ختم اولیا                           قائم آل محمد میشود دین پناه

دیوان حضرت علامه حسن زاده آملی – غزل ندای پیک دوست

 

اگه آز درد خویشتن گردی                 چون رسیده پیک حق ناگاه

گر نهی سر به آستانه عشق               نا امیدی ندارد این درگاه

        (آستانه عشق)    

درس عــــــــــــشق

 

ای سرور و سالار من بنده فرمان تو                ای دلبر و دلدار من بنده فرمان تو

گفتی که از خمخانه عشاق می باید همی             شویی دل و دست و دهن من بنده فرمان تو

گفتی که باید دائم اندر حضرت دادار بود            اعراض کرد از اهرمن من بنده فرمان تو

گفتی که اندر خاروخس باید بیابی آنچه را           یابی ز سرو یاسمن من بنده فرمان تو

گفتی سحرها بایدت از ذکر یا رب یاربت            زنده بداری جان و تن من بنده فرمان تو

گفتی که قرآن سفره پر نعمت یزدان بود              نی گفته های بر همن من بنده فرمان تو

گفتی که با خلق خدا بیگانه است یا آشنا               میباش عبد موتمن من بنده فرمان تو

گفتی بلی گود و نعم کاین شرط راه سالک است     دوری گزین از لاولن من بنده فرمان تو

گفتی که درس عشق را اندر دل دفتر مجو           میجو ز جان خویشتن من بنده فرمان تو

 

گفتی که با صدق و صفا از جان و دل گوئی خدا         

                                                          یابی مرادت ای م حسن من بنده فرمان تو

 

الهی شکرت –آقاجان به حق این شعرت خودت عنایت بفرما

دیوان حضرت علامه حسن زاده – عزل درس عشق

 

---

نمی شود از اینکه توسل کرد و بدون جواب ماند گذشت کسی که به صدق آمده مگر میشود کمکش نکنند این چند روز هر روزش یکسال گذشت و فقط به این فکر میشد اگر نمیخواست صورت گیرد پس چرا این همه عذاب چرا این همه فراق چرا این همه درد و ناله نمی شود گفت نمی خواهند بدهند اما درد می دهند این محال است چرا که با ندادن نه تنها کار بهتر نمی شود شاید اصلا تفکرات بد و ضعف در اعتقادات پیش آید پس جان خدا نمی خواهد که بنده ای که خودش را به حقیقت تحویل دادند و می خواهند به قرب الهی برسند را متوقف کند بلکه دستش را میگیرد و هزاران بار بالاتر می آورد فقط خدا می داند و خدا می داند دل آشوب است چون می دانم آنطرف ناراحتی هست و از خدا  و بزرگوارانمان آرامش را می خواهم و نه چیز دیگر به حقیقت امروز بر سر مزار فقط خواستم هرکاری میخواهید بکنید آرامش را در دلش ایجاد کنید چون هیچ صبر و قراری نمانده و می دانم بدون جواب نمی گذارند حداقل می دانم انقدر برایشان عزیز هست مخصوصا کسی که وجودش از ایات الهی مملو است و هم آرامش را به او می دهند هم جواب خواسته اش را می دهند . انشاالله به حق جان خدا و بزرگواران تا اینجا که پیش آمدیم و از این به بعد پایبندی باشد هم خودشان عنایت می کنند هم اینکه اگر ببینم باید کاری صورت گیرد حتما سفر خواهم کرد و خواستارطلب صحبت می شوم بسیار حرفها باید گفته شود که این اطمینان وجود دارد با بازگو شدن قطعا نظرها مثبت خواهد شد تا تمام حقایق بازگو شود که وقتی حقیقت برزو کند کسی نمی تواند منکر آن شود و نخواهم گذاشت برای هیچ و پوچ و بدون اطلاع از هیچی برهم بزنند و انشاالله با توکل بر خدا پیش برده شود و تصمیم عجولانه گرفته نشود و این همه عنایت و تمثل که تا حال صورت گرفته را زیر پا نگذاریم تا همه چیز صورت گیرد . از خودشان بخواهیم قطعا خواهند داد بدون کم و کاست.

رجــــاء

 

چون نباشم مست تو کز دست تو پیمانه دارم                       دیده جانرا به روی چون تویی جانانه دارم

بوالعجب رمزی بذات خویش بنهفته بینم                             زینکه خرسندم بصحرای غمت کاشانه دارم

آسمان دیده ام بارد چو ابر نو بهاری                                 از سر شوق است کانیسان گریه مستانه دارم

تا سپردم سر بدست آن یگانه سرپرستم                             نی طمع از آشنا و نی غم از بیگانه دارم

در ضمیرم جز تو ای محبوب بی همتا ندارم                       وه که من این گنج را در کنج این ویرانه دارم

خود تو آگاهی ز بیتابی من کاندر شب و روز                      گرد شمع وصلت حالت پروانه دارم

بر همه فرزانگان گردن فرازم تا بگردن                            سلسله از زلف پرچینت من دیوانه دارم

کاشتم در مزرع دل تخم توحید و دگر هیچ                          هرچه امیدی که دارم از همین یکدانه دارم

دشمن آتش نهاد از حیرت و حسرت گدازد                          گر شود آگه ز سرّی کاندرون خانه دارم

بر قلم بر خوان حسن افسوس قد جفّ القلم را                       تا که گستاخی نپندارد سر افسانه دارم

 

دیوانه حضرت علامه حسن زاده آملی – غزل رجاء

منادی قرب

 

شعله تنور آسا آه آتشین دارم                   با که میتوان گفتن حالتی چنین دارم

تا شوم قربانش در منادی قرب وی           چون ذبح ابراهیم چهره بر زمین دارم

ای امید بیماران ای طبیب عیسی دم           دادم آید از دردم دمبدم انین دارم

نقش لوح قلبت را نون والقلم دیدم              مهر مهر نونت را نقش بر جبین دیدم

شمس عالم آرایا احتراق نجمت بین           سر بزانوی حیرت از دل غمین دارم

 

دیوان حضرت علامه حسن زاده – غزل منادی قرب

---

حال درگرگون است اصلا تحمل هیچ نیست حتی بیان حرف دل که چه زیبا آمد این شعر و حرف دل را گفت به واقعش همین است مانند تنور دل آه دارد و می سوزد که نمی تواند دم بزند با که میتوان گفت حالت چنین دارم فقط تنها یک نفر درکش میکند،  چطور محدودیت بوجود آوردند که هیچ نمی توان کرد برای چه به چه علت یا به کدامین گناه حتی حاضر است همانند حضرت ابراهیم تسلیم فرمان خدا شوم برایش چون امر الهی در وسط است هیچ چرایی نباید باشد ای خدای بیماران ای کسی که با واسطه انبیا و اولیایت همگان را جواب میدهی وقتی به دردم نگاه میکنم می بینم دم به دم ناله دارم . چه حقی وجود دارد که اینطور بدون هیچ دلیل حتی عقلی بر دل کسی پا بگذارند و آن را له کنند برای چه آخرش چه شود یک عمر ناله یک عمر فراق یک عمر حسرت که چه عادت می شود فلان عمل بد آمد آیا اصلا در آنها خدایی دخیل است  و در محضر خدا عرض می کنم آیا این شد دلیل پس خودتان پیشش آوردید نمی دانم برای چه با این همه زجر هم همراهش است که اگر خداست دارد خدای میکند می داند دارد چه میکند و نمی گذارد برای هیچ و پوچ و چهار حرف بی دلیل از بین بروند تمام زندگی ضایع شود اصلا بنای جان خدا بر این نیست اگر چنین بود قبل تر از اینها باید از بین می رفت پس خودش هم در به انجام رسیدنش پیش می برد ما کوتاهی نمیکنیم و نخواهیم کرد  صبر و قرار کم شده تحملی وجود ندارد اطمینان است آنطرف ناراحتی هست همینش از بین می برد مگر در محضر خداوند می شود اغراق کرد خودش می داند چه خبر است و همه اینها صدق است این شعر به واقع در این وقت حرف دل را زد چون عجیب دل شکست. از خدا می خواهم دل را آرام کند از هر دو جانب و نگذارد از روی ناراحتی تصمیمی حاصل شود، که از روی اشتباه شناسایی یک شخصیت که اصلا شاید شناختی به اونباشد می آیند مخالفت می کنند و هر کس دیگر قبول است که چه فلان امر دیر شده اگر ذره ایی خدا در این بین نبود تمام امور بهم میخورد مگر شوخی است انس دل است پذیرش دل است آن هم در قرب الهی می شود نادیده گرفت تنها در این زمان ای خدا از شما آرامش میخواهیم و تا نگذاریم و نگذارید برهم بخورد که توکل بر خدا و این بزرگواران عجیب کار میرسد حرف بسیار است و حال مساعد نیست ...

دل عاشق

 

توتی اکلها کل حین باذن ربها و یضرب الله الامثال للناس لعلهم یتذکرون(ابراهیم 14)

 

مریض عشق را والله و بالله                  دوای در همه بازار نبود

دل عاشق بود دُرج معانی                     زبان را قدرت گفتار نبود

گدای آستان قدس یارم                         اسیر درهم و دینار نبود

خریدارا در این بازار هستی                 به از عشق حقیقی بار نبود

 

در این درگه نباشد نا امیدی                  مپنداری که بهرت بار نبود

 

یکی برزیگری شادانه میگفت               که شادی جز به کسب و کار نبود

گلی را باغبانی گفت ارجت                   هویدا کی شدی ار خار نبود

شنیدم بلبلی با گل میگفت                      حدیث عشق در طومار نبود

چه خوش میگفت آن فرزانه مجنون         چو لیلی سرو خوش رفتار نبود

براه دوست رنج دوست بردن                برای دوستان دشوار نبود

شنیدم عاشقی دیوانه میگفت                  همه یار است و غیر یار نبود

 

دیوان حضرت علامه حسن زاده آملی – غزل دل عاشق

---

 

در عالم طبیعت این وجود دارد که هر چه گلی زیباتر باشد آن گل دارای خارهای خشن تری می باشد که در تمام امور این اصل صادق می باشد و کسی در رسیدن به چیزی یا خواسته ای متحمل سختی راه می شود و از طرفی از جانب خود اطمینان بر صدق بودن آن دارد قطعا برای احسن شدن آن جان خدا او را در مسیر سختی قرار می دهد در واقع آن گلی که می خواهد صاحب آن زیبایی یا آن بوی خوش شود در ابتدا برای روییدن خار تحمل کرد تا به آن گل زیبا تبدیل شد و نکته ظریف در این می باشد که همان خار که گل در ابتدا با سختی آن را پذیرفت و رشد کرد بعد از تبدیل شدن به گل زیبا می شود محافظ او غرض اینکه سختی ها و مشکلات که خداوند بی جهت به هرکس که در مسیر است نمی دهد روزی می شود محافظ شخص و در تمام شئون او را مراقبت می کند. و مطابق شعر رنج و سختی برای دوست که هدف رسیدن به آن است نباید دشوار باشد چون هدف بالاتر از اینها می باشد به وقتش همان سختی ها و خستگی ها می شود شادی ها و احوال خوش بوجود می آورد که کسی که عاشق شده آن هم به حقیقت چیزی جز یار خود نمی بیند چون دل را خداوند هدایت می کند و به آن جهت می دهد . این ایام روزه انشاالله با برکت همراه باشد و خودشان عنایت بفرمایند چون عهدی وجود دارد و انشاالله از آن طرف هیچ بخلی وجود ندارد امیدوارم از اینطرف وفای به آن وجود داشته باشد تا فیض حاصل شود و ایام اعتکاف عجیب انسان سازی می کند اصلا حضور معتکف خودش انسان ساز هست چه برسد به اعمال و نالهایش که انشاالله در سال آینده از هر دو طرف اعمال اعتکاف و معتکف شدن به جا آورده شود که با توجه به معنای ایات همه چیز به اذان الله صورت می گیرد که در تشابه میوه را ثمره زندگی می نامند که برای مثال و فهم بیشتر با این لفظ بیان شده که در معنای آیه هم اشاره شد که انشاالله به اذان الله زندگی صورت میگیرد و ثمره می دهد. ما که به حقیقت رجوع کرده ایم و خواسته ی ما در جهت قرب الهی می باشد و از خودش خواسته ایم آن را به سرانجام برساند هرچند تلاش و رقبت از طرف ما باید وجود داشته باشد و دارد و نمی گذاریم کوتاهی در انجام آن صورت گیرد تا خودشان همه چیز را پیش ببرند. در این ایام اگر حالی بر هم بخورد حال به هر چه و حتی اشکی حاصل شود می شود به جهت این ایام اعتکاف گذاشت و برکت خاص خودش را دارد که خداوند هیچ چیز و هیچکس را بدون جواب نمی گذارد و دلها را از همه چیز با خبر می کند و نمی گذارد به همین راحتی دلی که با رنج و سختی آن هم به جهت قرب الهی انس پیدا کرده را رها کند خودش داده خودش هم وصال را حاصل می کند.

ولادت حضرت علی علیه السلام تهنیت

 

اشهد ان مولانا امیرالمومنین علیا الوصی و اولاده المعصومین حجج الله

 

حضرت علی علیه السلام :

                       پاداش نیک برای کسانی که دشواری تحمل می کنند بیشتر است.

 

دلم را با دل تو آشنا کرد      نه من کردم نه تو کردی خدا کرد

آنچه آفریننده دل است دلها را به هم نزدیک کرد، می شود با مال دنیا عقل ها و دنیا را خرید ولی دل اگر دل باشد به حقیقت و جان اگر جان باشد به سرّ هیچ چیز جز حقیقت خریدار آن نیست. می بینی که اگر بین دو نفر کدورتی بوجود آمده صورتها و وجه ها به هم رو نمی کند و رو بر می گرداند.

عارف در علم عرفان تمام مبنا را از راه مکاشفات به دست می آورد باید در تمام شئون زندگی حرف معصومین گوش دهیم اگر بخواهیم از علما حرفی گوش دهیم باید احراز کنیم که آیا این شخص عارف و یا عالم در مسیر معصومین قرار دارد یا ندارد اگر در مسیر انبیا قرار دارد پس حرف او را اخذ می کنیم اگر عملش با معصومین تطبیق نکرد حرف عالم را رد می کنیم که عارف باید مکاشفات و خوابها و بیداری خود را با مقام عصمت بسنجد اگر خوابش با معیارهایی که مقام معصوم تطبیق می کند به خوابش توجه کند و گرنه هیچ از خود دور کند و جزء بازیهای وهم و خیالش ربط دهد چون عارف به صدق در مسیر عصمت می رود موفق می شود که به فرمایش حضرت علامه حسن زاده آملی اگر عارفی بخواهد بالا برود جزء از راه ائمه راهی دیگری ندارد.

ازدواج را شروع کن و به صدق بگو پناه بر خدا اگر گشایشی نکرد آنگه گله کن شما بخواهید می شود خداوند خودش تنظیم می کند آنچه برای تو تنظیم کردند همان را قبول کن کاری به کار خدا نداشته باشید طبق دستور او عمل کن. یکی از بهترین نعمتی که خداوند به زن عطا کرد همین درد زایمان است برای همین درد به تو چیزها می دهم. اگر هنگام درد زایمان زن از دنیا برود شهید حساب می شود مقامات می دهند به کارخانه نظام هستی دست نزنید.

در جوانی خود را بیابید غذاها را بیابید نطفه ها را مواظب باشید اگر در ابتدا نطفه بد قرار گیرد درست کردن آن سخت است . وقتی می گویند التماس دعا بگویید دعا برای تنگنا رسیدن است و به بن بست خوردن است کارها را از ریشه درست کنید کار را به دعا واگذار نکنید. وقتی اولین بار زن (عروس) را به خانه می آوری پای او را با آب بشور و بیرون منزل بریز تا هفتاد هزار بلا از تو دور باشد . خودمان را درست بسازیم ابد داریم وقتی مردیم هستیم که هستیم خدا برای کسی جهنم نمی سازد بلکه خودمان آتش درست می کنیم و در داخل آن می رویم. الان که اجتماع در این وضعیت است خود را حفظ کن الان که همه دارند بی حجابی میکنند تو با حجاب تر باش حجت الله باش در هر کجا هستی هر کسی هر کاری می کند گناه می کند تو نکن.

همه عموم عزیزان سه اصل مهم را حساس باشیم 1- انجام واجب 2- ترک حرام 3- کسب حلال و آنهایی که در مقدمه ازدواج و یا ازدواج کردند دو اصل را حفظ کنند یک طهارت دوم کسب علم که در پیری کسب چنین مسائلی مشکل است تا جوان هستید خود را دریابید و در فساد عمومی اجتماع تن در ندهید.

 

خلاصه ای از بیانات حضرت استاد صمدی آملی  - 10 جلسه طهارت (کرمان)

تاج عزت اللهی

 

ایخوش آن بنده دل آگاهی                   دارد از حال خود سحرگاهی

گاه از شور خود کشد یاهو                 گاه از سوز خود کشد اهی

چیست رویای عارفانه او                   رویت روی ماه تا ماهی

سر برآور ز چاه حرص و هوا           تا ببینی چه صاحب جاهی

بمجازات خویشتن شادی                    که تویی آمر و تویی ناهی

زینت دل سکینه است و حضور          وای آندل اگر بود ساهی    

تن بود با وقار تا نبود                       در حوادث چو برگه کاهی

دهنت زینتش بود بستن                      از سخنهای هرزه و واهی

هیچ لهو لعب بود در خلق                   تا که باشی تو لاعب و لاهی

 

دل بدلدار بایدت بودن                        تا رسی آنچه را که میخواهی

 

م حسن اندر حضورش خود دارد          بر سرش تاج عزت اللهی

 

دیوان حضرت علامه حسن زاده آملی – غزل تاج عزت اللهی