درد هجر

 

ای درون دلم تو را خانه                       ایکه جان منی و جانانه

آشنایی چو تو مرا در بر                      وای من بودم از تو بیگانه

 

دلی و دلبری و دلداری                         تویی تو بجز تو افسانه

 

واله دلگشای روی توام                        همچو دیوانگان فرزانه

جان شیرین و اشک شورم را                شورش و جوششی است مستانه

سر نهادم به آستانه تو                          می خروشم بسان دیوانه

عطش من نمیشود آرام                         از خـُُم سبو و پیمانه

هفت دریا بکام آتش عشق                     قطره شبنمی بدروانه

چون نبالم به خود که صنع توام              گوهری شب چراغ یکدانه

چون ننالم ز خود که افتادم                     در سیه چال طبع ویرانه

م حسن از درد هجـــــر می نالد               آنچنان که ستون حنانه

 

دیوان حضرت علامه حسن زاده آملی  - غزل درد هجـــــــــــر

کام دل

 

ما مست یاریم و در شست یاریم                گه آرمیده گه بیقراریم

گه همچو برق رخشنده خندیم                    گه همچو ابر بارنده باریم

گه از فروغ رویش شکفته                       گه از نسیم کویش خماریم

ای بیخبر از اسرار مستی                        ما مست یاریم و کامگاریم

ما را چگونه زیبد خلافی                         بنشسته دائم در نزد یاریم

ایدل خوش اندر عیش مجازی                   از ما چه دانی تا در چه کاریم

ایصاحب تاج و تخت و منصب                 در ظاهر ما منگر که خواریم

ای پادشاه بنشسته بر پیل                        ما خر سواران شهسواریم

ای جغد خو کرده با خرابه                       ما در گلستان دل هزاریم

 

دل بر نداریم از روی دلبر                       تا کام دل از دلبر بر آریم

حد یقف چون نبود م حسن را                    فیض بیحد را امیدواریم

 

دیوان حضرت علامه حسن زاده آملی - غزل کام دل

مأمن عشاق

 

ای حریم تو مأمن عشاق                    ای همه بنده تو و مفتاق

از همه دور رو با همه نزدیک           بس نهانی و شهره آفاق

بحقیقت همه تو را خواهند                  گر خطایی شده در مصداق

لال در وصف روی نیکویت              صد چو سبحان و مفلق مسلاق

جمله ماسوا ز تو مشتق                     تو بجمله ماسوا مشتاق

عشق یعنی که دفتر هستی                  از سر نقطه تا بن اوراق

ایکه ناخوانده ای از این دفتر              باش تا یوم یکشف عن ساق

گاه بیضا شده است و گه قمراء           گاه حلفا شده است و گه وقواق

گاه آدم شده است و گه تدریس             گاه عیسی شده است و گه اسحاق

درد ما نام نامیش فاطمه است             وصل تو نام سامیش تریاق

درد ما را نمی کند درمان                  جز وصال تو ای بخوبی طاق

روی حاجت بسویت آوردم                 مستمندی عطای یک اشراق

سیرت آدمی بدار م حسن                   باش بر عهد یار و بر میثاق

 

دیوان حضرت علامه حسن زاده آملی – غزل مأمن عشاق

 


 

عشــــــق پاک

 

من این دنیای فانی را نمی خواهم نمیخواهم           من این لذات آنی را نمیخواهم نمیخواهم

بجز محبوب یکتایم نمیدانم نیمدانم                         بجز آن یار جانی را نمی خواهم نمیخواهم

بجز راه وصالش را بمیپویم نمیپویم                      جز این ره کامرانی را نمیخواهم نمیخواهم

بفطرت عشق پاکش را بدل دارم بدل دارم               دگر معشوق ثانی را نمیخواهم نمیخواهم

دلم از روی نشانی را بمن داده بمن داده                   زدیگر کس نشانی را نمیخواهم نمیخواهم


بجز بار حضوری را نمییارم نمی یارم                    سبکبارم گرانی را نمیخواهم نمیخواهم

بجان درد و غم او را خریدارم خریدارم                    زغیرش مهربانی را نمیخواهم نمیخواهم

دل بشکسته میخواهذ ندانستم ندانستم                       دگر من شادمانی را نمیخواهم نمیخواهم

بجز قرآن کتابی را نمی خوانم نمیخوانم                    بجز سبع المثانی را نمیخواهم نمیخواهم

علی و آل پاکش را پذیرفتم پذیرفتم                           فلانی و فلانی را نمیخواهم نمیخواهم

م حسن را در لقای خود نگهدارش نگهدارش               که بی تو زندگانی را نمیخواهم نمیخواهم

 

 دیوان حضرت علامه حسن زاده آملی  - غزل عشق پاک